ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ, ΟΙ

Home / ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ, ΟΙ

Το ντοκιμαντέρ «ΟΙ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΜΟΝΑΧΟΥ» παρουσιάζει τη ζωή και το έργο του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΟΛΑΝΑΚΗ. Γεννημένος στο ΗΡΑΚΛΕΙΟ της ΚΡΗΤΗΣ το 1837, ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ, θα ’ρθει από την παιδική του ηλικία σε άμεση σχέση με το υγρό στοιχείο, θα το λατρέψει και θα γίνει ο πλέον χαρακτηριστικός υμνητής του. Το 1856 τον συναντούμε στην ΤΕΡΓΕΣΤΗ όπου εργάζεται σαν λογιστής στο μεγάλο εμπορικό οίκο του θείου του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΦΕΝΤΟΥΛΗ. Ο θείος του που δεν αργεί να αντιληφθεί το ταλέντο του νεαρού Ζωγράφου, τον πείθει να εγκαταλείψει το εμπόριο και να αφιερωθεί στην τέχνη. Έτσι με τη συνδρομή της οικογένειάς του έρχεται στο ΜΟΝΑΧΟ και το 1864 γράφεται επίσημα στην Ακαδημία των Τεχνών στην τάξη του ΦΟΝ ΠΙΛΟΤΥ, έχοντας συμμαθητή τον ΝΙΚΟΛΑΟ ΓΥΖΗ. Στο ΜΟΝΑΧΟ «Τας Νέας ΑΘΗΝΑΣ…» όπως ονομάζονταν την εποχή εκείνη η πόλη αυτή, λόγω των δεσμών της με το νεοσύστατο ελληνικό κράτος, οι σπουδές του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΟΛΑΝΑΚΗ θα είναι γόνιμες. Στο πρώτο στάδιο ασχολείται με την τοπιογραφία, και αργότερα, τον τέταρτο ίσως χρόνο της φοίτησής του ειδικεύεται στη θαλασσογραφία. Τον ίδιο χρόνο το 1866 βραβεύεται για το έργο του «Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΛΙΣΣΑΣ», το οποίο αγοράστηκε από τον Αυτοκράτορα ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ ΙΩΣΗΦ και σήμερα βρίσκεται στα Ανάκτορα ΧΟΦΜΠΟΥΡΓΚ της ΒΙΕΝΝΗΣ. Το 1882 ζωγραφίζει δύο ακόμη ιστορικά ναυτικά θέματα: πρόκειται για τη «ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ» – κατ’ άλλους «ΝΑΥΜΑΧΙΑ Του ΑΚΤΙΟΥ» – και την «ΠΥΡΠΟΛΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΦΡΕΓΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ». Η περίοδος του ΜΟΝΑΧΟΥ λήγει ουσιαστικά το 1883. Ο Ζωγράφος βρίσκεται στο κορύφωμα της σταδιοδρομίας του όμως αποφασίζει την επιστροφή του στην πατρίδα. Παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις του φίλου του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΥΖΗ ότι: «… πηγαίνει εις ένα τόπον όπου οι πίνακες ζωγραφικής πωλούνται εις τον Τιτάνειον κήπον…», δεν αλλάζει την απόφασή του και τον ίδιο χρόνο επιστρέφει στην ΕΛΛΑΔΑ. Τα έργα του Ζωγράφου, ακαδημαϊκά κατά βάση, παρουσιάζουν σαφείς τάσεις εκλεκτισμού και αξιοποίησης όλης της παράδοσης που τον κληροδότησε η ευρωπαϊκή ζωγραφική. Μαζί με τον άλλον επίσης μεγάλο Θαλασσογράφο μας τον ΙΩΑΝΝΗ ΑΛΤΑΜΟΥΡΑ, ο οποίος αν και πέθανε στην ηλικία των είκοσι έξι μόλις χρόνων – άφησε έργο εκπληκτικό για την εκφραστική του δύναμη – είναι οι κύριοι υμνητές του υγρού στοιχείου. Δεν κουράστηκαν ποτέ να ζωγραφίζουν τη θάλασσα και τα νερά της στις πιο διαφορετικές στιγμές και καταστάσεις, με την ίδια πάντοτε συγκίνηση και φυσικότητα. Στον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΒΟΛΑΝΑΚΗ όμως έτυχε η τραγική μοίρα του Καλλιτέχνη. Η συντριβή της καθημερινότητας. Χωρίς κανένα άλλο πόρο εκτός από τη ζωγραφική του, και ευαίσθητος καθώς ήταν στις άλλες του υποχρεώσεις, αναγκάζεται να εκτελεί βεβιασμένα έργα που είναι ευτελή αντίγραφα παλαιοτέρων του θαλασσογραφιών. Οι φόβοι του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΥΖΗ επαληθεύονται τώρα, έργα του πωλούνται και στον ΤΙΤΑΝΕΙΟ και στον Κήπο της ΤΕΡΨΙΘΕΑΣ. Τα τελευταία χρόνια του, είναι και τα πιο τραγικά. Κατά τον Μελετητή του, ΜΑΝΩΛΗ ΒΛΑΧΟ αναγκάσθηκε να εργάζεται με ημερομίσθιο στο Κορνιζοποιείο του ΓΛΥΤΣΟΥ στον ΠΕΙΡΑΙΑ. Το διάστημα αυτό (από το 1903 δηλαδή) ως το θάνατό του είναι η πορεία προς την κατάρρευση. Μόνος και άρρωστος εξακολουθεί ακόμα να ζωγραφίζει. Στις 29 Ιουνίου 1907 ο μεγάλος Θαλασσογράφος πεθαίνει, ενώ ο ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ έγραφε με πίκρα: «Ήσαν πέντε άνθρωποι στην κηδεία του…».